قاف

  آن شب همه داشتند مناظره نگاه مي كردند، هيچ كس ماه را نديد كه كامل است.

یاد آن شبهای دور می افتم:

گفته بودي: ماه را ديده اي امشب؟

گفتم:فقط يك شب كامل است و بقيه شب ها نه.

گفتي: هميشه كامل است!

دلتنگي كه شاخ و دم ندارد! هر چقدر هم كه بغض ات را قورت بدهي و حواست را بدهي به كار و بارَت و نا ديده اش بگيري، باز از يك گوشه اي  بيرون مي زند. شكل  يك  چكه اشكي كه زود با پشت انگشتت جمع و جورش ميكني؛شكل گير كردن نگاه به شاخه هاي انار، شكل يك آواز غمگين با يك عالمه رديف "رفتِ" حسرت بار،كه ناخودآگاه با خودت زمزمه اش مي كني:

يك شب دلي به مسلخ خونم كشيد و رفت

ديوانه اي به دامِ جنونم  كشيد و رفت

پس كوچه هاي قلبِ مرا جست و جو نكرد

اما مرا به عمقِ درونم كشيد و رفت

تا از خيالِ گنگ رهايي رها شوم

بانگي به گوش خواب سكونم كشيد و رفت

بيش از اين نمي توانم چيزي بگويم...يعني نمي خواهم. اينجا "قاف"‌است. دفترچه  جلد مشكي ام نيست.

راست مي ايستم.  نفسم را محكم بيرون ميدهم ، هوووه... نگاهم را از ماه مي گيرم  و راهم را ميروم...